Jak najmłodzi filmowcy z Hollywood obnażają prawdziwy problem Pokolenia Z ze sztuczną inteligencją

Rocznik 2026 dał wyraźnie do zrozumienia, co myśli o AI, jeszcze zanim odebrał dyplomy. Absolwenci University of Central Florida i University of Arizona wygwizdali prelegentów w połowie zdania za przywoływanie AI, co było reakcją na to, że osoby tworzące tę technologię i destabilizujące rynek pracy, do którego mieli wkroczyć, kazały im zaufać procesowi.

Pokolenie Z przewodzi w globalnym wdrażaniu narzędzi generatywnej AI. A mimo to ufają AI mniej niż jakakolwiek inna grupa wiekowa w USA — o 14 punktów mniej niż millenialsi — i wchodzą na rynek pracy, na którym tylko 43% osób w wieku 18-29 lat uważa, że to dobry moment na znalezienie pracy, w porównaniu z 75% w 2022 roku (Gallup). Biegle posługują się tymi narzędziami, są sceptyczni wobec tych, którzy je kontrolują, i trzeźwo oceniają, co jest na szali, gdy są one nadużywane. Dwie branże w szczególności — Hollywood i ekonomia twórców — obnażają te linie podziału.

Twórcy, którzy ominęli system

Tej wioski trzech filmowców zmieniło hollywoodzkie rozumienie tego, skąd pochodzi władza kulturowa. 26-letni Curry Barker wyreżyserował Obsession z budżetem 750 000 dolarów — zbudowanym na podstawie wieloletnich skeczów komediowych na YouTube i filmu grozy typu found footage nakręconego za 800 dolarów i udostępnionego za darmo. Obsession zarobił od tego czasu ponad 300 milionów dolarów na całym świecie, stając się najbardziej dochodową premierą Focus Features w historii.

Markiplier sfinansował i samodzielnie dystrybuował Iron Lung na ponad 3000 ekranów praktycznie bez tradycyjnych wydatków na marketing, zarabiając ponad 40 milionów dolarów w pierwszym miesiącu przy budżecie wynoszącym około 4 milionów dolarów. 20-letni Kane Parsons zaadaptował internetową legendę miejską w Backrooms dla A24, co uczyniło go najmłodszym filmowcem w historii, którego film zadebiutował na pierwszym miejscu w Ameryce Północnej, zarabiając ponad 270 milionów dolarów na całym świecie.

Cała trójka wybiła się dzięki internetowi i ominęła tradycyjną ścieżkę studyjną. Cała trójka zbudowała lojalną publiczność, zanim zbudowała kariery, poprzez iteracyjną, niskobudżetową pracę skierowaną do społeczności. Zapytany, co Hollywood powinno wynieść z Obsession, Barker odpowiedział bezpośrednio: „Pozwolili mi robić swoje. Pozwolili filmowcowi przejąć stery i mieć swobodę twórczą, a nie próbowali w to wtrącać swoich pazurów.”

Lekcja, którą tradycyjna branża wciąż próbuje wyciągnąć z tych filmów — znajdź kolejny, powiel formułę, skaluj model — jest błędna. Tym, co sprawiło, że każdy z tych projektów zadziałał, jest specyfika głosu, głębokość zaufania społeczności i twórcze ryzyko podjęte bez instytucjonalnych sieci bezpieczeństwa — cechy, które eliminują zautomatyzowane ścieżki.

Platforma, która chce mieć wszystko

TikTok niedawno wprowadził AI Cast, funkcję, która pozwala twórcom generować cyfrowego awatara siebie, aby występowali w filmach — bez konieczności nagrywania czy montażu. Zeskanuj twarz, wytrenuj głos na kilku promptach, napisz (lub zaakceptuj) brief kreatywny marki, a treść wyprodukuje się sama. AI Cast to element skierowany do twórców w szerszym stosie ByteDance: Symphony obsługuje automatyzację wideo po stronie marek, Dreamina — model Seedance 2.0, który stoi u podstaw wszystkiego — generuje treści z promptów tekstowych, a Creator AI Search dopasowuje briefy kampanii do profili twórców na podstawie historycznych danych o wydajności.

Kiedy twórca się zdecyduje, jego twarz i głos stają się materiałem referencyjnym dla kampanii marek — licencjonowanym aktywem, które ByteDance może pośredniczyć w transakcjach handlowych. Platforma pozycjonuje się jako pośrednik: dopasowuje briefy marek do profili twórców, automatyzuje treść i posiada infrastrukturę, która je łączy. Argument o produktywności jest realny. Podobnie jak pytanie, które wielu przedstawicieli pokolenia Z zadaje sobie teraz nawzajem (na TikToku, oczywiście): — jeśli efekt twórczy nie wymaga już obecności, osądu ani rzemiosła twórcy, co dokładnie jest cenione, a co dewaluowane?

W przyszłości jest to ta sama ostrożna równowaga, którą marketerzy muszą również zachować między wydajnością, szybkością a ludzkim osądem, na który reaguje pokolenie Z. Podobnie jak twórcom, marketerom również sprzedaje się wydajność nowych narzędzi: zautomatyzuj twórcę i pomiń relację. Ale dane coraz częściej sugerują, że publiczność reaguje właśnie na te elementy, których nie można szablonizować — na tarcie, ryzyko, poczucie, że to prawdziwa osoba podjęła decyzję. Marki mają tu rzadką okazję, by przewodzić — by wypracować własne stanowisko w kwestii tego, kiedy i gdzie używać tych narzędzi, bez oddawania wiarygodności twórczej i zaufania konsumentów, które sprawiają, że treści twórców w ogóle działają.
Curry Barker nie dotarł do Blumhouse, będąc tylko twarzą w systemie. Dotarł tam, mając własne zdanie.

Najmłodszy głos w pokoju jest najgłośniejszy

Kane Parsons sam nauczył się efektów VFX w Blenderze na tym, co opisał jako „dość marny laptop”, i zamienił darmowe narzędzia oraz internetową legendę w jeden z najważniejszych debiutów roku. Jest dokładnie tym rodzajem twórcy, na którego wskazują zwolennicy generatywnej AI, gdy mówią o demokratyzacji kreatywności.

„Gdybym mógł pstryknąć palcami i sprawić, by generatywna AI zniknęła na zawsze, prawdopodobnie bym to zrobił” — powiedział w rozmowie z Variety. „Twórczo, nie czerpię żadnej przyjemności z używania tych narzędzi. To całkowicie mija się z celem. Żyjemy już w świecie, w którym wychodzisz na zewnątrz i widzisz billboardy oraz szyldy, które są oczywistą marnością z AI. To stało się częścią naszej rzeczywistości wizualnej. Dla mnie generatywna AI wydaje się mniej innowacją, a bardziej symptomem szerszego kulturowego i ekonomicznego gnicia. Interesuje mnie używanie tej ikonografii w sztuce — nie używanie AI do tworzenia samej sztuki, ale badanie tego, co reprezentuje.”

Tymczasem większość establishmentu wydaje się podążać w przeciwnym kierunku. A24 właśnie ogłosiło ogromną inwestycję od Google DeepMind (co natychmiast wywołało falę krytyki ze strony fanów i skłoniło A24 do wydania oświadczenia). Martin Scorsese niedawno dołączył do firmy AI Black Forest Labs jako doradca, argumentując: „Kino jest młodą dziedziną, ma zaledwie około 125 lat, więc musimy być otwarci na to, jak może ewoluować”. Netflix nabył firmę Bena Afflecka zajmującą się filmowaniem z użyciem AI, InterPositive, za około 600 milionów dolarów, przy czym Affleck przedstawił jej narzędzia jako obsługujące „wszystkie te logistyczne, trudne sprawy, które często stają na przeszkodzie” w procesie twórczym (NPR). Instytucje, weterani i kapitał są zgodne. Oddzielny sondaż Gallupa z kwietnia pokazuje, że entuzjazm pokolenia Z wobec AI spadł o 14% w ciągu jednego roku, do 22%.

Pokolenie wychowane w biegłości w cyfrowych narzędziach stawia najtwardszy opór, rozumiejąc od środka, co zostaje wyparte, gdy system zastępuje człowieka. Te gwizdy na uroczystościach wręczania dyplomów przyszły od młodego pokolenia, które patrzyło, jak AI redefiniuje pracę początkującą jako nieefektywność, widziało, jak generatywna treść zalewa krajobraz wizualny, i budowało własne tożsamości twórcze poprzez tarcie i rzemiosło. Teraz architekci tego systemu mówią im, że adaptacja jest jedyną racjonalną odpowiedzią.

Czy zaadaptują się, będą się opierać, czy znajdą sposób, by pogodzić jedno z drugim, to pytanie, na które nie ma jeszcze odpowiedzi. Ale słysząc, że niektórzy z najbardziej utalentowanych nowych twórców pokolenia wychowanego na mediach społecznościowych prowadzą box office, i obserwując, jak absolwenci otwarcie rzucają wyzwanie starej gwardii, sprawia, że jest to pytanie warte zadania — i odpowiedzi.

Poglądy wyrażone w komentarzach na Fortune.com są wyłącznie poglądami ich autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinie i przekonania Fortune.

Ten artykuł został pierwotnie opublikowany na Fortune.com