Gen Z: jeśli chcesz odnieść sukces w pracy, musisz zacząć stosować friction-maxxing

Dorastając w latach 70. i 80., życie było pełne tarcia. Brak GPS oznaczał wchodzenie na stację benzynową po wskazówki dojazdu. Brak aplikacji zbliżeniowych oznaczał rozmowę z kimś za ladą, żeby zamówić jedzenie. A gdy dzwoniłeś do znajomego na telefon stacjonarny i odbierał jego tata, miałeś około 30 sekund niezręcznej small talk, zanim zostałeś przełączony. Nikt cię przez to nie przeprowadzał. To był po prostu wtorek.

Pokolenie Z, wy tego nie doświadczyliście. I zanim to pominiesz – to nie jest krytyka. Świat, który dla was zbudowano, jest zaprojektowany tak, by eliminować każdą niekomfortową ludzką chwilę, zanim jeszcze ją poczujesz.

Ale czego nikt wam nie mówi, to fakt, że doświadczanie tych małych momentów tarcia jest niezbędne do sukcesu zawodowego.

Pisarka o imieniu Kathryn Jezer-Morton niedawno nazwała celowe ćwiczenie budowania tolerancji na dyskomfort, który technologia wyeliminowała, mianem „friction-maxxing". Telefon do nieznajomego się kwalifikuje. W przeciwieństwie do SMS-a, nie ma tu szkicowania, usuwania ani poprawek. Jesteś trochę bezbronny w czasie rzeczywistym, bez możliwości odczytania twarzy drugiej osoby. Pewnie widziałeś to na TikToku: mamy filmujące swoje nastolatki, które samodzielnie umawiają się do dentysty, przeprowadzając je przez interakcję, która kiedyś odbywała się bez zastanowienia. Mamy nie zawstydzają swoich dzieci. Dają im niskostawkowe treningi, które powinny były otrzymywać przez cały czas.

A ponieważ jesteś na początku kariery, te umiejętności mają teraz większe znaczenie niż kiedykolwiek wcześniej.

AI atakuje najpierw IQ. Kodowanie, praca z danymi, badania, analiza – to są umiejętności podstawowe, które są teraz automatyzowane. To, czego nie da się zautomatyzować, to chwila, gdy dwie osoby się nie zgadzają i jedna z nich musi spokojnie przedstawić swoje racje, wysłuchać kontrargumentów i wyjść z czegoś lepszego. Badanie Amerykańskiego Stowarzyszenia Kolegiów i Uniwersytetów z 2025 roku wykazało, że 96% pracodawców twierdzi, że zdolność do produktywnego rozwiązywania sporów ma znaczenie w dzisiejszym miejscu pracy. Tylko 34% uważa, że świeżo upieczeni absolwenci są na to gotowi.

Ta luka jest twoja do wypełnienia.

Widziałem, jak to zawodzi na każdym poziomie. Stewardzi, którzy nie potrafią deeskalować trudnego pasażera. Pielęgniarki, które widzą błąd w podaniu leku i nie mogą znaleźć słów, by sprzeciwić się lekarzowi prowadzącemu. Wyżsi menedżerowie spędzający popołudnie na konflikcie, który dwie osoby powinny były załatwić między sobą dwa tygodnie temu. To są trwałe deficyty umiejętności. A trwałe umiejętności buduje się poprzez praktykę.

Badanie DeVry University z 2025 roku wykazało, że 78% pracodawców twierdzi, że trwałe umiejętności to nowe bezpieczeństwo zawodowe, a 70% mówi, że to te umiejętności decydują o awansie. Aktywne słuchanie, współpraca, zdolność do pracy z kimś, kto postrzega świat zupełnie inaczej niż ty. Wiemy, jak to wygląda, gdy są obecne. Pomyśl o inżynierze, który potrafi bronić swojego projektu pod presją, wysłuchać krytyki i wyjść z pokoju z lepszym rozwiązaniem. Gdy tych umiejętności brakuje, wszyscy to czują.

Praktyka, którą zdobywasz w małych momentach, sprawia, że radzisz sobie podczas większych, wyżej postawionych interakcji. Każda niezręczna rozmowa telefoniczna to trening. Każda rozmowa, której nie uciekłeś, to jedno powtórzenie.

Uczelnie już teraz wbudowują praktykę trwałych umiejętności w program nauczania, łącząc studentów jeden na jeden z rówieśnikami z różnych szkół i środowisk i prosząc ich o przepracowanie trudnych tematów bez mediatora. Program o nazwie Civic Gym, prowadzony przez Unify America, robi dokładnie to na niemal 200 kampusach w 42 stanach, dając studentom ustrukturyzowaną, praktyczną możliwość omawiania imigracji, edukacji, wolności słowa i innych trudnych tematów z kimś, kto postrzega świat inaczej niż oni. Celem nie jest tylko poznanie nawzajem swoich perspektyw. Chodzi o budowanie tolerancji na dyskomfort, który umożliwia trudniejsze rozmowy.

Dane z tych kampusów to potwierdzają. Tylko na Uniwersytecie Północnej Dakoty wzięło udział prawie 900 studentów. Ponad 90% stwierdziło, że czuło się wysłuchanych i nie ocenianych. Ponad 80% wyszło z perspektywą, której wcześniej nie brali pod uwagę. Trzy czwarte chciało więcej.

Ta ostatnia liczba ma znaczenie. Bo mówi, że to nie jest pokolenie, które boi się trudnych rozmów czy prawdziwych ludzkich relacji. To pokolenie, któremu nie dano wystarczająco wielu szans, by je ćwiczyć.

Tarcie, które kiedyś zdarzało się naturalnie – w kolejkach do kasy, przez telefon i w zwykłej codziennej wymianie zdań – jest projektowane z naszego życia. Ale nadal możesz, i powinieneś, to ćwiczyć. Oto od czego zacząć:

Przeprowadź dziś z kimś rozmowę, w której zadasz dwa pytania uzupełniające, zanim podzielisz się własną opinią. To jest aktywne słuchanie – pozostawanie wystarczająco długo w myśleniu drugiej osoby, by naprawdę to zrozumieć, zanim przekierujesz rozmowę na siebie.

Następnym razem, gdy twój projekt grupowy napotka ścianę, przestań pisać o tym SMS-y. Znajdźcie się w pokoju lub na rozmowie przez 10 minut. Porozmawiajcie o tym głośno. Nie chodzi o rozwiązanie, które wypracujesz, ale o praktykę przepracowywania czegoś trudnego z drugą osobą w czasie rzeczywistym.

Gdy ktoś wyraża opinię inną niż twoja, zapytaj siebie, dlaczego mogą mieć rację, zanim zdecydujesz, że się mylą. Umiejętność testowania własnego rozumowania w zestawieniu z cudzym, zanim dojdziesz do wniosku, to niezbędna umiejętność zawodowa.

Przedstaw się komuś na wydarzeniu zamiast patrzeć w telefon. To inicjowanie ludzkiej wymiany bez scenariusza.

Umawiaj własne wizyty przez telefon. Niskie stawki, czas rzeczywisty, bez edycji.

Będzie to niezręczne. Pozwól na to. Wejdź w ten dyskomfort, zbieraj swoje treningowe powtórzenia i obserwuj, jak szybko wyprzedzasz wszystkich innych w pokoju. Twoja kariera będzie ci za to wdzięczna.

Opinie wyrażone w komentarzach na Fortune.com są wyłącznie poglądami ich autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinie i przekonania Fortune.

Ta historia została pierwotnie opublikowana na Fortune.com