The Mandalorian and Grogu
Disney
The Mandalorian and Grogu nie wygląda jak prawdziwy film Star Wars.
Jest oczywiście prawdziwym filmem Star Wars — pierwszym od sześciu lat, pierwszym od czasu Skywalker. Odrodzenie.
Będący adaptacją hitowego serialu Disney+ The Mandalorian, film wyznacza dziwny punkt w cyklu życia tej marki — jest w nim coś niesamowitego.
Jaka jest fabuła „The Mandalorian and Grogu"?
Kilka lat po Powrocie Jedi tytułowy Mandalorianin, znany jako Din Djarin (Pedro Pascal), pracuje dla Nowej Republiki u boku małego Grogu, którego fani czule nazywają „Baby Yodą".
Djarin przyjmuje misję odszukania syna Jabby Hutta, Rotty, i dostarczenia go do Bliźniaków Huttów — przestępczych bossów utrzymujących przy życiu nielegalne interesy Jabby.
Rotta the Hutt (Jeremy Allen White) jest znacznie szczuplejszy niż jego słynący z otyłości ojciec i spędza czas na walce z potworami na arenie gladiatorów pewnego kryminalisty — technicznie jest więźniem za długi, ale cieszy się pewną podrzędną sławą.
Po uratowaniu Rotty Djarin zostaje wciągnięty w niebezpieczny spisek, gdyż Rotta ujawnia, że bliźniacy chcą go zamordować i umocnić swoje prawa do imperium przestępczego Jabby.
Jak Rotta lubi przypominać widzom, nie podziela zamiłowania ojca do zorganizowanej przestępczości i chce znaleźć własną drogę we wszechświecie.
Bliźniakom udaje się schwytać zarówno Djarina, jak i Rottę, a Djarin zostaje uratowany od pewnej śmierci przez Grogu, który przeżywa w pełni heroiczny moment.
Mimo bliskiego spotkania ze śmiercią Djarin powraca do pałacu Bliźniaków na kulminacyjne starcie — film kończy się sceną, w której Grogu dostaje szansę, by nacisnąć przycisk nadprzestrzenny statku.
Przygoda jest zabawna, ale nieistotna fabularne. W najlepszym razie przypomina oglądanie skompresowanego sezonu The Mandalorian.
W najgorszym — przypomina oglądanie filmu wygenerowanego przez AI.
Dlaczego „The Mandalorian and Grogu" sprawia wrażenie wygenerowanego przez AI?
Materiały wygenerowane przez AI bardzo często zawierają niesamowite, przetworzone wersje postaci popkulturowych, odgrywające na nowo ikoniczne sceny filmowe — większość filmów AI to nic innego jak same odwołania.
Star Wars wpadł w pętlę autoreferencyjności tak wiele razy, że marka przypomina fotografię fotografii — echo odbijające się bez końca w pustym korytarzu.
To zafiksowanie na przeszłości zabiło znaczną część ekscytacji, jaka normalnie towarzyszy premierze nowego filmu Star Wars w kinach.
The Mandalorian and Grogu jest tak boleśnie nabożny wobec oryginalnej trylogii Star Wars, że wydaje się istnieć wyłącznie po to, by dostarczać easter eggi i nawiązania do tych magicznych trzech filmów.
The Mandalorian zawsze był trochę nostalgiczny (główni bohaterowie są wzorowane na Bobie Fetcie i Yodzie), ale prosty format „przygody tygodnia" był niezwykle atrakcyjny, wręcz orzeźwiający, gdy serial po raz pierwszy pojawił się na Disney+.
Teraz, siedem lat, wiele spin-offów i jeden film później, dwójka bohaterów została rozciągnięta poza swoje narracyjne granice — nie ma już dla nich dokąd pójść.
Zamiast rozwijać postacie, film podgrzewa ikoniczne sceny z klasycznego Star Wars.
Widzowie oglądają widok załamującego się krocząca AT-AT, co przywołuje podobną scenę z Imperium kontratakuje. W pewnym momencie Grogu buduje chatę bardzo przypominającą słynne mieszkanie Yody na Dagobah.
Jedna z najważniejszych scen filmu przedstawia Grogu lewitującego dobrego syna Jabby, Rottę, ratując mu życie. To znowu nie jest oryginalny moment.
Ratunek nawiązuje do słynnej sceny z drugiego odcinka The Mandalorian, gdy Grogu unosi szalejącego Mudhornia, by uratować Djarina — co samo w sobie było już hołdem dla sceny, w której Yoda lewituje statek na Dagobah w oryginalnej trylogii.
Nawiązania wewnątrz nawiązań.
Nawet walka Djarina i Rotty na arenie nawiązuje do klasycznej trylogii, gdyż potwory, z którymi się mierzą, to stworzenia widoczne na planszy do „Holoszachów" w Nowej Nadziei, w której C-3PO i R2-D2 grają z Chewbaccą — drobny (lecz pamiętny) szczegół budowania świata, rozbudowany.
Być może nie jest to nic nowego — Star Wars od dziesięcioleci czerpie małe momenty z oryginalnej trylogii i je rozbudowuje — niemal wszystko, co pojawiło się na ekranie w tych pierwszych trzech filmach, zostało wskrzeszone i obudowane historiami tła oraz zbędnymi detalami.
Nie zawsze jest to złe ani twórczo ograniczające — serialowi prequel Andor udało się wytyczyć odważny nowy kierunek dla Star Wars, traktując poważnie ideę faszystowskiego Imperium.
The Mandalorian and Grogu kończy się z tytułową dwójką dokładnie w tym samym miejscu, w którym zaczęła — cały film spędzono na tęsknym spoglądaniu w przeszłość, zdając się zapominać o przyszłości marki.
WIĘCEJ OD FORBESA
Source: https://www.forbes.com/sites/danidiplacido/2026/05/25/the-mandalorian-and-grogu-plays-like-an-ai-generated-movie/
