[EDITORIAL] Teatr polityczny: Kiedy senatorowie mylą tropy, płaczą i uciekają przed wymiarem sprawiedliwości

W środku senackiej komedii ludzie w mediach społecznościowych szukali generała policji, który z chirurgiczną precyzją aresztował byłego prezydenta Rodriga Duterte i bezzwłocznie odesłał go do Hagi.

I zrobił to dwukrotnie — to on również schwytał rzekomego handlarza seksualnego i pracowniczego oraz sprawcę wykorzystywania seksualnego dzieci, Pastora Apollo Quiboloya, na jego własnym terytorium, otoczonym przez tysiące zagorzałych zwolenników, ukrywającego się w twierdzy o powierzchni 30 hektarów.

W wywiadzie udzielonym felietoniście Rapplera Johnowi Nery'emu w programie In the Public Square, Nicolas Torre — były szef Filipińskiej Policji Narodowej (PNP), a obecnie dyrektor generalny Metro Manila Development Authority (stanowisko zdecydowanie poniżej jego talentów) — stwierdził, że „podejmowanie decyzji w terenie" było źródłem porażki w Senacie, w przeciwieństwie do aresztowania Duterte.

Torre dodał, że po potwierdzeniu ważności nakazu aresztowania „trzeba to zaplanować… Właściwie ocenić sytuację, przeprowadzić analizę otoczenia." Podkreślił też, że kluczowe jest budowanie scenariuszy. I zadał zasadnicze pytanie: jakie jest prawdopodobieństwo oporu?

Torre powiedział, że w przypadku Quiboloya wyeliminował „możliwość oporu" za pomocą „proporcjonalnej siły", przez co w końcu dla osoby poszukiwanej stało się jasne, że nie ma innego wyjścia niż się poddać. Według Torre'a poszukiwany musi zdać sobie sprawę, że „opór jest bezcelowy."

Czy taki tok myślenia towarzyszył próbie doręczenia nakazu Senatorowi Bato dela Rosie? Co ważniejsze, czy w ogóle przeprowadzono wywiad — czy nakaz aresztowania Międzynarodowego Trybunału Karnego (MTK) nie był czymś, czego spodziewano się co najmniej od listopada 2025 roku? Czy PNP lub Narodowe Biuro Śledcze nie miały planu operacyjnego i scenariuszy aresztowania Bato?

Czy naprawdę tak wielkim czynnikiem były koleżeńskie więzi wielu policjantów z byłym szefem PNP? Wracamy do pytania — zakładając, że „mistahs" i lojaliści Duterte byli wówczas i są nadal na swoich stanowiskach, jak Torre mógł aresztować Duterte 11 marca 2025 roku?

Torre podkreślił, że gromadzenie informacji wywiadowczych jest kluczowe. Pytamy zatem: czy nikt nie monitorował sojuszników Dela Rosy w Senacie i jego kolegów z Filipińskiej Akademii Wojskowej? Czy naprawdę nie można było przewidzieć, że dojdzie do coup w momencie wpłynięcia Artykułów o impeachmencie do Senatu, skoro media już o tym głośno donosiły? Skoro nawet były senator Sonny Trillanes wiedział, że Bato się pojawi, dlaczego właściwe organy były nieprzygotowane?

To nie tylko porażka w realizacji i przywództwie operacyjnym — wygląda to również na brak woli politycznej. Czy podwładni prezydenta Ferdinanda Marcosa Jr. boją się być wyróżnieni przez DDS (zagorzałych zwolenników Duterte) i przegrać w nadchodzących wyborach? Czy obawiają się scenariusza people power? Czy prezydent nie wydał jasnych rozkazów w sprawie Bato?

Oczywiście wszyscy padli ofiarą operacji psychologicznej nowego przewodniczącego Senatu, Alana Petera Cayetano. Czy naprawdę nie znają jeszcze taktyki Alana Petera, który w 2020 roku odmówił przestrzegania dżentelmeńskiej umowy o rotacyjnym sprawowaniu funkcji z byłym kongresmenaem z Marinduque, Lordem Allanem Velasco? I ależ miał do tego pretensje. (CZYTAJ: Cayetano torpeduje budżet na 2021 rok, nasila rozgrywkę o władzę w Izbie)

Co wprawia w osłupienie: skąd pochodzi oświadczenie ministra spraw wewnętrznych Jonvica Remulii, że nakaz aresztowania MTK „nie jest wykonalny", skoro wcześniej sam powoływał się na Ustawę Republiki 9851 w sprawie Duterte, która umożliwia przekazanie podejrzanego na Filipinach do sądu lub trybunału międzynarodowego? Teraz Malacañang twierdzi, że nakazy MTK będą odtąd natychmiast wykonywane. No cóż.

Podsumowując: kiedy nadarzyła się wyraźna okazja do aresztowania architekta pozasądowych zabójstw w ramach operacji tokhang, właściwe organy schowały ogon między nogi zamiast schwytać Bato. Bezsilność władz była tym bardziej widoczna przez zwlekanie z aresztowaniem Bato nawet wtedy, gdy oczekiwane Tymczasowe Zarządzenie Wstrzymujące Sądu Najwyższego jeszcze się nie zmaterializowało.

I jaki był najbardziej oczywisty sygnał braku woli politycznej aresztowania Bato? Kiedy w Senacie padły strzały, stracili Bato z oczu, stracili z oczu bramy wyjściowe. I tak Bato wymknął się, podjeżdżając podobno samochodem Senatora Robinhooda Padilli. Czy surveillance każdego pojazdu wyjeżdżającego z Senatu tamtego wieczoru 13 maja nie jest standardową procedurą operacyjną? Nikt nie jechał za Fortunerem Padilli?

Wymówka Padilli: nie mógł odmówić, gdy Bato powiedział „jadę z tobą." Której części stwierdzenia „jest objęty nakazem aresztowania i pod ochroną Senatu" Padilla nie rozumiał? Czy Padilla był tak bardzo nieświadomy, że nie pojął, iż pomaga i wspiera fugitywnego? A może udawał głupiego?

Tak czy inaczej, Robinhood nie ma prawa być senatorem — czy to z nieświadomości, czy z szukania wymówek. To hańba dla jego przysięgłego obowiązku. I co zrobili jego koleżanki i koledzy senatorzy?

O to właśnie pytała Senatorka Risa Hontiveros, mówiąc, że „jakby nic się nie stało." Na zawołanie Senator Pia Cayetano zapłakała bez łez, bo podobno nikt jej nie zapytał, jak się czuje. Po dziesięcioleciach Pia powróciła do swojej roli z Maalaala mo Kaya, dzięki której dostała się do biura w 2004 roku.

Panie i panowie, oto nasza nowa przewodnicząca senackiej komisji blue ribbon. A jej pierwszym oficjalnym aktem jest płakanie suchymi łzami.

Kiepskie aktorstwo, ale niezłe odwracanie uwagi, Senator Pia! Zapomniano już o punkcie Hontiveros, że ktoś musi ponieść odpowiedzialność — za strzelaninę z użyciem broni dużej mocy, za dezorientację ze strony przewodniczącego Senatu, że „Senat jest atakowany", i za ucieczkę uciekiniera.

Jaki jest łączny efekt tego wszystkiego? Jeszcze bardziej nadszarpnięte zostało resztki zaufania obywateli do rządów prawa. Po raz kolejny spoliczkowano nas prawdą, że prawo sprzyja potężnym.

Pogarda dla prawa i zniewaga Senatu jako instytucji miały miejsce od 11 do 20 maja. I to wszystko zanim jeszcze rozpoczął się Proces Impeachmentowy Dekady wiceprezydent Sary Duterte. – Rappler.com