[Dash of SAS] Oportunistyczna polityka genderowa Pii Cayetano

Polityczny instynkt Pii Cayetano, polegający na wyciąganiu karty płci, gdy służy to jej interesom, jest ponownie bardzo wyraźny.

Nieustannie rozwijający się spektakl senacki, który rozpoczął się od ucieczki byłego szefa policji Ronalda dela Rosy przed funkcjonariuszami organów ścigania i stawiania oporu podczas aresztowania (a także późniejszego płakania z tego powodu), ma teraz kolejny odcinek, o który nikt nie prosił.

Emocjonalne załamanie Cayetano nastąpiło po uwagach senator Risy Hontiveros na temat pozorów „powrotu do normalności" w izbie po strzelaninie 13 maja. Z wyjątkiem Loren Legarda, która zaproponowała uścisk, i jeszcze kogoś, kto podał chusteczki, łzy Cayetano nie wzbudziły żadnej sympatii. Ujawniły jednak znajomy schemat wykorzystywania przez Cayetano polityki płci, gdy służy to jej celom politycznym.

Tym razem Cayetano przywoływała obraz siebie jako matki, znajdującej się dwa drzwi od strzałów, przerażonej, że nigdy nie zobaczy swoich dzieci. Dla wzmocnienia efektu dodała obraz swojej pracownicy, która jest również matką, bojącej się, że jej dziecko straci rodzica.

Internet nie miał zamiaru tego tolerować. 

Bezlitośnie zamienili polityczny teatr Cayetano w memy, sarkastyczne komentarze i kołowrót drwin. Wyjaśniając: nie jest to oskarżenie Cayetano jako polityczki, która stała się „zbyt emocjonalna", a przez to słaba. Polityczne instynkty Cayetano, ubrane w apel o współczucie, ujawniły jej selektywność. 

Internauci rzucili się z pytaniem, które było oczywiste dla prawie wszystkich z wyjątkiem samej Cayetano: Gdzie był jej apel o współczucie i sprawiedliwość, gdy matki traciły synów w brutalnej wojnie narkotykowej Dutertego? Gdzie była jej sympatia dla szacowanych 122 dzieci, które zginęły, z których większość została schwytana w krzyżowym ogniu policyjnych nalotów narkotykowych?

Selektywny feminizm

Przez cały okres rządów Dutertego Cayetano wygodnie milczała. Cayetano zbudowała swoją wczesną reputację legislacyjną jako orędowniczka praw kobiet. Popierała ustawę o zdrowiu reprodukcyjnym, zabiegała o rozwód i doprowadziła do uchwalenia Magna Carta Kobiet. Co najważniejsze, popierała ustawę o bezpiecznych przestrzeniach, mającą na celu ochronę kobiet i osób różnorodnych płciowo przed mizoginią i seksizmem. Tym, który charakteryzował retorykę Dutertego.

Wszystko to było przed tym, jak jej brat, Alan Peter Cayetano, służył jako kandydat Dutertego na wiceprezydenta w wyborach prezydenckich w 2016 roku i do dziś pozostał lojalnym sojusznikiem. 

To jest sprzeczność w polityce Cayetano. Jest selektywna i służy własnym interesom — i cóż, nie jest to nic nowego.

Widzieliśmy już takie wersje wcześniej.

Podczas Miesiąca Kobiet w 2017 roku byłam na panelu z Cayetano, gdy uczestniczka zapytała podczas sesji pytań i odpowiedzi, jak kobiety powinny radzić sobie z seksizmem, gdy wychodził on z pałacu prezydenckiego. Mizoginistyczna retoryka Dutertego była bogata w obrazy: strzelaj kobietom-rebeliantkom w genitalia, zbiorowo gwałć zakonnicę i szczególna nienawiść na tle płci zarezerwowana dla ówczesnej senator Leili de Limy.

Cayetano wyszła z długą listą słabych uzasadnień, które obejmowały: „chłopcy będą chłopcami", „nie możesz być manang", jeśli chcesz przynależeć, oraz „…wstaje za każdym razem, gdy ktoś bastos dziewczynę". (Obejrzyj odpowiedź Cayetano w tym filmie.)

(CZYTAJ: Do dziewczyny, której Pia Cayetano powiedziała „chłopcy będą chłopcami")

Politycznie użyteczne vs politycznie niewygodne

W tamtym czasie określiłam to jako zinternalizowaną mizoginię Cayetano, którą stosowała, aby jej części ciała były oszczędzone od prezydenckiego uwielbienia, a jej osobiste decyzje romantyczne nie były przedmiotem dochodzenia legislacyjnego.

Cayetano miała szanse, aby odkupić się od tego społecznego potępienia. 

Kiedy Duterte pocałował zamężną filipińską pracownicę migracyjną w usta podczas wizyty w Korei Południowej, dziennikarka Rapplera poprosiła Cayetano o komentarz. Uchyliła się od pytania, a gdy naciskano, by odpowiedziała jako polityczka, której legislacyjne dziedzictwo zostało zbudowane na ochronie praw kobiet, Cayetano nalegała, że jej dotychczasowe dokonania mogą mówić same za siebie.

(CZYTAJ: Pia Cayetano składa COC, unika kwestii pocałunku OFW przez Dutertego)

Cóż, jej dotychczasowe dokonania przemawiają za nią. 

I mówią o tradycyjnej polityczce, której selektywne ideały feminizmu, praw płciowych i sprawiedliwości są eksponowane, gdy są politycznie użyteczne, ale znikają, gdy sprzymierzone dynastie czynią takie przekonania politycznie niewygodnymi.

Łzawa scena Cayetano sprzed kilku dni nie stworzyła tego postrzegania. Jedynie ponownie otworzyła starą ranę, która pozostaje świeża w pamięci publicznej. – Rappler.com

Ana P. Santos jest felietonistką Rapplera ds. płci i seksualności oraz gospodarzem serii wideo „Sex and Sensibilities". Posiada stopień podyplomowy z Gender (Sexuality) London School of Economics and Political Science jako stypendystka Chevening.